Nowy miesiąc - stare problemy. Komórka padła przed metą, ale czujnie miałem jeszcze włączonego starego Garmina. Pokazał równo 50 kilometrów. Ale ile w górę - przepadło...
Dziś głównie asfalty i kręcioły po Sokołowsku, gdzie miałem sprawę do załatwienia.
Rano zimno. 7 stopni. Powrót przy 17.

Druga część trasy - wyrysowane palcem po mapie ze względu na awarię telefonu.

Zjazd z Marii Śnieżnej do Marianówki - asfalt i max 56 km/h. Z Marianówki czerwonym szlakiem pieszym do Wilkanowa. Potem już tylko asfalt i drogi od krajowej 33 do gminnych.

Łącznie dzisiaj niby 39,62. Ale licznik rowerowy pokazuje 40,28. Widocznie wyrys niedokładny na moją niekorzyść.

Czas kończyć urlop :-(

Dwa słowa. Maria Śnieżna. Od zawsze chciałem tutaj dotrzeć rowerem. Najlepiej zanim się tutejsze sanktuarium do końca zmieni w twierdzę. I nie udało się. Teren sobie ksiądz ogrodził - kamery, zakazy, płoty. Wstęp tylko za opłatą. Biznes się kręci. Ale to już nie jest sanktuarium. Na pewno nie maryjne.

Do tego telefon zdechł właśnie tam. Ledwo zdążyłem fotkę pstryknąć...Pewnie ksiądz ma jakieś techniczne nowinki, i jak nie zapłacisz, wysysa energię z aparatów i innej elektroniki.

Zjazd i powrót do Długopola w osobnej trasie, ręcznie rysowanej. niestety.

A tak poważnie - pewnie czas zmienić komórkę...

Miał być dzisiaj Trójmorski Wierch. Jedzie człowiek dwie godziny pod górę, jedzie z wizją kolejnego tysięcznika zdobytego, a tu na przełęczy halt. Pan nadleśniczy zakazał wstępu do lasu. Bo trąba. Powietrzna. Była i teraz w lesie grozi wszystkim niebezpieczeństwo.
W pierwszej chwili się człowiek złości. Wjeżdża w las. Co mu będzie jakiś leśniczy zabraniał. I jedzie - do pierwszego wiatrołomu...drzewa połamane jak zapałki robią wrażenie. Na Trójmorski wjadę sobie następnym razem.
Zjechałem do Międzylesia, pokręciłem się po śpiącym miasteczku i przez ulubioną Różankę powróciłem do bazy. W bazie kręciłem się jeszcze w kółko parę minut, bo mi do 50 km brakowało paru metrów...

Świt o świcie


Do lasu nie wolno :-(


Leśniczy zakazał


Wiatrołom


Jedyna w dzisiejszym dniu ścieżka nieasfaltowa


Resztki pomnika z XVI wieku, na które podczas trąby upadło drzewo. Międzylesie


Pod zamkiem w Międzylesiu


Międzyleski ratusz.


Podjazd z Międzylesia do Różanki. Widoczek na górki w które nie wolno chodzić...

Dziś zgodnie z planem miała być Wielka Sowa. I była. Ale niekoniecznie najkrótszą drogą. Najpierw więc zboczyłem w okolice Włodarza by mozolnie, przez lasy, przebić się do Przełęczy Sokolej. Stamtąd stromym podjazdem w górę - kto był ten widział jak stromym. W połowie straciłem przyczepność na kamykach i musiałem zsiąść. Kawałek pieszo. Od schroniska znów jakimiś bokami. 500 metrów przed szczytem przyszedł nagle deszcz. Chlusnęło co się zowie. Mokrusienki na szczycie nie posiedziałem długo.
Z powrotem zjechałem do Przełęczy Walimskiej. Tu pogoda już się poprawiła, ale jednocześnie też skoczyła temperatura - dotąd było max. 19 (15 na szczycie) - teraz szybko zrobiło się 30 i już do końca nie chciało być mniej (max 39...).
Z przełęczy w dół przez Glinno i Michałkową. Miało być do Zagórza ale znów skusiły mnie lasy. Wyjechałem z nich w Lutomii. No i jak to - być w Lutomii i nie zahaczyć o Świdnicę. Nie da się. Więc zahaczyłem. Potem przez Witoszów i Pogorzałę prosto do domu. I tak oto mamy rekord pojedynczej trasy. Dotąd najdłuższym śladem był ten z Ząbkowic przez Góry Sowie do Wałbrzycha - 74,46 km. A dziś 76,48. Dwa kiloski więcej. To się nazywa urlop...

Okolice Włodarza


Centralnie Wielka Sowa. Tam będę!


Podjazd na Wielką Sowę. Warto się obejrzeć...


Pusto, mokro. Jakieś samochody...


7days napęczniał, jakby go ktoś napompował.


Wielka Sowa na Wielkiej Sowie. Bardzo oryginalne.


Jeszcze słupek szlakowy i spadam


Widoczki na powrotnej też warte pstryka


I jeszcze raz


Pa, pa Sowo Wielka


Bojanice. Szopka kościelna


Szosa też ma swój urok


Pokaż trasę GPS

Zaczynając nowy tydzień urlopu odwiedziłem Księżną Daisy. Trochę bałem się błota, ale niepotrzebnie. Nie było go zbyt dużo. Od Daisy już przed siebie - Mokrzeszów, Świebodzice, Książ.

Miało być tylko po asfalcie, bo obawiałem się, że po wczorajszych deszczach będzie błoto. Ale w Strudze niebieski szlak tak kusił, tak się przymilał, że musiałem zmienić plany. I dobrze, bo błota nie było. Może tu nie padało?

Gdzieś tam w lesie, jak już zgubiłem szlak, trafiłem na jednej ze ścieżek fajne skałki. Nie wiem, czy zdjęcie dobrze to oddaje...

Temperatura bardzo fajna. Naprawdę sympatyczna traska.

Pierwsze widoczki z niebieskiego szlaku za Strugą


Skałki gdzieś w lasach nad Starymi Bogaczowicami


Trochę jak tapeta Windowsa


Złoto rośnie na polach

Po wczorajszym dzisiaj lajtowo. Trochę lasu, trochę asfaltu. Mało gór.
Ta przerwa w Świebodzicach to restart Endo...

Lubiechów


Lubiechów. Kiedyś był pomysł, żeby zrobić w tym starym magazynie restaurację. Ale jak widać chyba nic z tego


Czerwony dookoła Wałbrzycha. Odcinek między Lubiechowem a WSSE

Jak sądzę ostatni raz na rowerze Marysi. Dzisiaj odbieram swoją Cortinę po wymianie amortyzatora. A Marysia pójdzie do smarowania, bo te kilkadziesiąt kilometrów z ostatnich dni ujawniło liczne braki w tym zakresie (skrzyp skrzyp w supporcie, tylna przerzutka działająca jak na zwolnionym filmie itp.).

Mówię Wam zakochałem się. Góry Suche. Niby blisko a rowerem jakoś najdalej dojeżdżałem do Andrzejówki. A dzisiaj spróbowałem trochę dalej. I nie żałuję. Podobało mi się - to chyba widać po liczbie załączonych fotek. Potem zjechałem ze szlaku i zamiast dotrzeć do Głuszycy wyjechałem w Sokołowsku :-D. Jednego żałuję, że nie spróbowałem wjechania na Waligórę. Rowerem Marysi bez amorka jednak się trochę bałem.
Jak nic będę tu wracał częściej.

Andrzejówka o świcie


Duży wybór...


Polanka. Tu można wybrać ścieżkę na Waligórę, której nie wybralem


Takie trawersy dla mnie stworzone


Jeden z widoczków w których się zakochałem


Zdjęcie nie oddaje...


W tle Ruprechticky Spiczak. Kiedyś tam pojadę


Góry po horyzont


Cerkiew(ka) w Sokołowsku